Ton en Achenbach

Geduld is een deugd. Je kon het Ton Maat niet aanzien, maar wellicht ontbrak het dit clubje leerlingen weleens aan voldoende ernst en oplettendheid tijdens het meerspanrijden. De leraar
loodste ons tactvol verder doorheen het Achenbachsysteem. Voorzichtig, want ervaring wou dat zo. Hij had ook rare eenden in de bijt. En die Welshen, nou...

De vorderingen kwamen er, dankzij een bijzondere methodiek, een systeem binnen een systeem... De foutenlast werd positief beoordeeld en daalde. De Welshen ontspanden. We namen de waterhindernis en voelden de wet van de traagheid, in de leidsels.   Wij ontspanden. Er kwam sfeer. We werden spitsbroeders.   Ton noemde zich schertsend Ton Mesure, de Maat vertalend.

Dit duurde jaren. Telkens bepaalden we gezamenlijk "het mooiste moment van de dag". De koffie smaakte nooit lekkerder. Af en toe kregen we bezoek. We vierden verjaardagen. Ik kreeg een grijze hoed...   Men is nooit te oud om te leren. Maar bij omgang met paarden lijkt het alsof het privilege van de ouderdom meer voldoening verschaft dan het voordeel van de jeugd.   Het is een voorrecht les te krijgen van een gentleman.

Ton Maat als passagier van Baron Casier

Ton incognito, zonder snor

André