De Baron van Argencourt

Toen Gulliver terug kwam van Honyhnhnms, het land waar paarden regeren en mensen onderdanig zijn, kon hij niet meer overweg met mensen. In zijn huis duldde hij nog enkel de groom, omwille van diens sterke paardengeur... (Jonathan Swift)

Ooit kende ik de beste groom van België : Gaston Schollaert. Gaston gaf mij toegang tot een droomwereld. Op oefentocht met de skeleton break, met de coach naar een elegantie-wedstrijd of naar Waregem Koerse, zelfs naar Windsor, als groom.

Wonderlijke verhalen waren het : in het Brusselse Jubelpark uitgeroepen worden tot beste groom van het land. In Windsor de beker ontvangen uit de handen van Koningin Elisabeth zelf... en haar niet aanspreken met Mevrouw, zoals het hoort, maar met Hoogheid!

Tijdens een wandeling sloegen de paarden op hol, over straten heen ging de break overkop. Gaston viel van de bok en bleef gekwetst liggen. Toen bekommerde de baas zich noch over de paarden, noch over het rijtuig, maar om deknecht. En Gaston, diep geroerd, prees de echte adel. Mee naar het kasteel moest ik dan, om opgevoed te worden. Om te vernemen waar de picknicks gehouden werden, welke de gasten waren, welke tuigen gebruikt werden en vooral welke poetsmethodes en -middelen gepast waren, welke kledij moest worden gebruikt en welke houding op en naast de koets van toepassing was.

Wekelijks was ik zijn gast en bewonderde ik zijn goede smaak voor tuigen en Trappist. In feite gaf hij levenslessen, onvermoeibaar, over vriendschap. Ooit vierden hij en de baas hun gezamenlijk 150-jarig bestaan. Toen werd over hem eenkrantje uitgegeven dat ik helaas niet bezit. Op zekere dag belde hij naar Willy Allo en kondigde zich bij mevrouw aan als "Le Baron d'argent-court", de baron op droog zaad. De schaterlach die hij toen verwekte werd alom verspreid.

met Baron Casier op bezoek bij Prinses Ann

Dat hij zwaar ziek was vertelde hij niet. Zijn laatste uitstap, met mij naar huis, bewaarde hij daarvoor. Toen nog legde hij een tuig op een jonge ruin, Banner, omdat niemand dat scheen te beheersen.

In extremis spande hij nog Prinses in, de Shetlandpony van mijn kinderen, bij hem te Geraardsbergen, achter zijn ingangspoort waar te weinig ruimte was. Pony entweewieler verzetten nooit een stap, maar ik had het begrepen.

Op zijn sterfbed dronk Gaston Schollaert champagne en vertelde over zijn mooie leven.

Ik had mateloos respect voor de wijze waarop zijn oudere vrienden hem ter aarde bestelden.

Ton breng zijn vriend weg

Bij het poetsen van tuigen, het bewonderen van rijtuigen, deomgang met mensen en paarden, hoor ik zijn stem nog. En
als hij toekijkt, hoop ik dat hij fier is.

André Mesure

(artikel verschenen in Paard en Rijtuig en in Phaeton Nieuws, lang geleden)